Ana Kadrolar ve Küçük Detaylar

Seldaşan Öztürk:~$ cat posts/O Solgun Yeşilin Ardındaki Melodi: Bir Öğretmenin Melankolik Molası.md

O Solgun Yeşilin Ardındaki Melodi: Bir Öğretmenin Melankolik Molası

Akşamüstü oluyor İzmir’de. Okulun koridorları, günün telaşını yavaş yavaş geride bırakıyor. Her şey bir sonraki durağına doğru ritmik bir yavaşlama yaşıyor sanki. Bu durgunluk, benim için bazen bir bekleyişten çok, bir dinleme hali oluyor. Gözümün önünden geçenler var ya, onlar sanki çalınmaya hazır bir kaset bandı gibi…

Bazen bir dersin sonunda, tahtadaki o yarım kalmış denklemler ya da öğrencilerin defterindeki karalamalar, birdenbire bir şarkının nakaratına dönüşüyor. Bu çok absürt sanki, değil mi? Bir matematiksel formül ile bir de Cem Karaca’nın ruhu arasındaki o incecik bağ. Ama o anı yaşayan ben, ikisini de aynı karede tutabiliyorum. Her şey, beklediğimizden daha derin bir katmana sahipmiş.

Bu ritüeller benim için hep öyle geçiyor. Sanki hayat, en basit görünen notalarıyla bile bütün bir senfoni kurmayı başarıyor. Sanki o 90’ların sesleri, sadece o döneme ait değil; onlar, zamanın kumaşını dokuyan iplikler. Bir kısmı o kadar net ki, sanki dün gece dinlemişim gibi canlı. Diğer kısmı ise, tıpkı eski bir plak gibi, çızırtıyla karışmış ama altında inanılmaz bir berraklık var.

Arka Plan Müziği Gibi Gündelik Detaylar

Biz müzik eğitimi veriyoruz, notaları, armoniyi, ritmi. Peki ya hayatın kendisi? Hayatın müziği, çoğu zaman en öngörülmeyen geçişlerde gizli değil mi? Oysa biz mükemmel bir ölçüye ulaşmaya çalışırken, en güzel duygular o ölçüden sapmalarla doğuyor sanki. Alakasız bir molada içtiğim çayın tadı, o dönem filmlerindeki fon müziği kadar katmanlı olabiliyor. Sanki her duygu, bir frekansa titreşiyor ve biz onu yanlışlıkla dinlemişiz gibi.

Bu yüzden bazen bu "rastgele" anları kaydetmek istiyorum. O ana kadar farkında olmadığımız o duygusal yankıyı yakalamak... Tıpkı bir şarkının en basit enstrümantal döngüsünün, bin kelimeden daha fazlasını anlatması gibi. O ses kaydı gibi, üzerindeki toz tabakasıyla bile hakkını veriyor.

Kontrol edilemeyen akışa teslimiyet, sanırım bu yaşantımın en büyük melodisi. Senkronize olmaya çalıştığımız o bilinçli çaba bazen bizi geriyor. Ama bazen de o bilinçli çabanın ötesindeki, o bilinçsiz akışa bırakmak gerekiyor. O an, gerçekten de o tozlu sayfaların en saf halini yeniden bulduğumuz an oluyor. O solgun yeşil tonlar gibi; hem geçmişi hem de bugünü kapsayan, melankolik ama huzur veren bir renk.

Ve belki de bütün bu karmaşa, bütün bu detaylar... Hepsi bir sonraki şarkının, bütün bir anlatının ilk notası. Ve ben, o notayı çalmaya hazırım.