O Anların Ses Kayıtları Gibi… Her Günün Melodisi
Her sabah uyandığımda içimde bir melodi uyanıyor sanki. Oysa dışarısı, çoğunlukla sadece İzmir’in nemli bir sabah nefesiyle doluyor. Pencereden içeri sızan o gri ışık, bazen de o dönemin bir şarkısının nakaratı gibi gelip ruhumun en kuytu köşelerine dokunuyor. İşte benim için günler, büyük bir konserden ziyade, ara sahnede çalınan o beklenmedik akustik alıştırmalar gibi. Ne mükemmel bir giriş, ne de aceleye gelmiş bir final. Sadece varoluşun o dingin ritmi.
Hayat denen bu büyük eserde, her günün küçük bir ayrıntısının büyük bir ağırlığı oluyor benim için. Okulda öğrencilerimin o parlak, henüz hayatın karmaşık ince ayarlarını öğrenmemiş hallerine bakıyorum. Onların gözlerindeki o saf beklenti, bazen de benim gençliğimin o kayıp, tozlu sayfalarındaki yansımalar oluyor. Biz yaşarız, şarkıyı söyleriz; onlar ise sadece notayı tutturmaya çalışırlar. Ve bu tutturma çabası bile, o eski şarkıların içindeki gibi vazgeçilmez.
Küçük Ritüeller ve Büyük Yankılar
Bazen düşünüyorum da, bizim o büyüklerimiz bu şarkıları söylerken sadece bir melodi yaratmıyorlardı. Onlar, dönemin tüm karmaşasını, o çağın bütün o küçük zaferlerini ve dayanılmaz yalnızlıklarını bir arada tutuyorlardı. Tıpkı bir albümün bütün şarkıları gibi; her biri farklı bir duyguya ait ama hepsi aynı kumaştan dokunmuş.
Benim günlük yaşamım da öyle. Bir fincan çay, elimdeki o ince belli cam kupa; bazen de o yaz akşamlarının muhabbetine eşlik eden hafif bir saz sesi gibi. Yağmurun cama vuruşu, aceleye gelmemiş bir davul ritmi. Ya da mesela, öğleden sonra o bitmeyen ders sonrası sessizlikte dinlediğim bir eski şarkının, aniden tüm günün bütün o anlatılmamış cümlelerini ağzıma getirip bırakması… İşte bu küçük olaylar, benim için en büyük anlatılardır.
Hiç acele etmeden, sanki kaydın arasına gizlenmiş bir fade-out gibi...
Bu spontane gelen bu hisler, bazen de her şeyin tam olarak böyle olması gerektiği hissine ulaşıyor. Hiçbir büyük gösteriş yok. Hiçbir yapmacık gösteriş. Sadece o samimiyet var ki, sanki tüm o ruhsal derinlik, gelip sadece o anın içine sığmış. Sanki hayat, en iyi akustik düzenlemeyle dinlenen bir parçadır; her nefes alış verişi, her enstrüman değişimi, bilinçli ve gerekli.
Ve bu yüzden, o gençlik şarkılarının benim için bu kadar değerli oluşu; onlar benim için sadece bir müzik türü değil, aynı zamanda yaşam biçiminin o en saf hali. O melodiyi tekrar bulduğumda, zamanda yolculuk yapmıyorum bile belki. Sadece, ait olduğum o ruh halini yeniden yaşıyorum. Ve bu, benim için en büyük şükür sebebi.