Ana Kadrolar ve Küçük Detaylar

Seldaşan Öztürk:~$ cat posts/Birkaç Melodiyle Kurulan O Sessiz Liman.md

Birkaç Melodiyle Kurulan O Sessiz Liman

Küçüğümüz vardı ya, o eski radyoların hoparlöründen süzülüp gelen melodi gibiydi hayatın bazı köşeleri. Sanki hep bir şarkının ara nakaratında donakalmışızdır, doğru ya? Şimdi bu sayfalara yazarken de kendimi o eski kasetlerin üzerine sarılmış bir şerit gibi hissediyorum. Hele ki konu aile dediğimiz o kocaman, bazen de en ufak çatlaklarla örülmüş yapılar üzerine gelince; kelimeler yetmiyor bazen. Tıpkı bir şarkının en vurucu dörtlüğünü anlatmaya çalışmak gibi.

Bizim neslimiz için aile, çoğunlukla büyük anneanne kokulu bir battaniyenin altına girip, dışarıdaki dünyanın tüm o aceleci ritminden uzaklaşmak demekti. O zamanlar bütün büyük dramlar, bütün o hayatın ağır yükleri bile, hep mutfak tezgahının başına toplanmış iki yetişkinin birbirine söylediği o mırıldanmalarla hafiflerdi sanki. Ne kadar da basit, değil mi? Oysa o basitliklerin ardında, ömrünü iki büklüm vermiş o sabır vardı.

Her Ayrıntı Bir Nota Gibi

Ben müzik dilinden geliyorum. Her sesin bir frekansı, her notanın bir zamanlaması vardır. Aile dediğimiz o büyük orkestra da böyleydi sanki. Herkes kendi enstrümanını çalıyor, bazen uyum buluyor, bazen de yanlış akorla bizi geriye çekiyor. Ama bütün bu kaosa rağmen, hep bir ana melodi vardı ki o bizi birbirimize bağlı tutuyordu.

Hatırlarım, babamın radyoda dinlediği o ağır balladlar… sanki o şarkılar sadece müzik değildi; onlar aynı zamanda bizim o dönemin iç sesiydi. Büyüklerimiz konuşurken kullanılan o uzun, arada duraklayarak devam edilen cümleler... tıpkı bir şarkıcının duygusunu en derin haliyle vermesi gibiydi. Dinlemek zorundaydık, çünkü o sözlerde hem geçmişimiz hem de bize miras kalan bilgelik vardı.

Küçük bir detayı çok seviyorum ben. O anneannemin elinin ucundaki o eski dikiş iğnesi. O iğnenin kumaşa yaptığı her iz, o kısacık çabası, bizim için bir kontrpuan gibiydi. Hiçbir şey söylemeden, sadece varlığıyla bütün o sessiz iletişim ağı kuruyordu. Sanki o iğneden geçirdiği her kumaş parçası, çözülmeyi bekleyen bir ilişkinin, bir sevginin melodisiydi.

Bu büyük resmi kurarken, bazen de en küçük, en küçücük o kasvetli şarkının nakaratındaki o kayıp notaya takılı kalıyorsunuz. Sanki aradığınız o mükemmel uyum, sadece o tanıdık melodinin tam ortasında gizli.

Zamanın Filtresiyle Dinlemek

Şimdi geriye dönüp baktığımızda, o telaşlı yaşantılar bazen bize sadece bir fon müziği gibi geliyor. Bir film müziği gibi. Ama o filmi en iyi izleyenler, o melodinin katmanlarını en iyi hissedenler hep biz olduk. Biz, o duygusal derinliğe en yakın olanlar.

Belki de aile dediğimiz bu organizma, doğası gereği bir konser salonu gibidir. Bazen coşkulu bir orkestra şöleni yaşanır, bazen de sadece iki kişinin birbirine en derin notayı fısıldadığı o loş bir akustik köşesi vardır. Her ikisi de gerçektir, her ikisi de o müziğin bir parçasıdır.

Öyle geliyor ki, aslında kaybettiğimiz ya da zorlandığımız şey, o büyük olaylar değil. O olayların arasında, bizi her zaman birbirimize bağlayan o küçük, hep aynı tonda çalan melodi var. Ve o melodi, çoğu zaman en basit haliyle, bir sıcak çay ve eski bir şarkı olabilir. Bir de doğru insanlar yanınızdaysa; gerisi zaten notalarla halledilir.